Tante Griet

165

haren op de slachtplaats aankomen. Dat maakte maar niet eventjes een verschil!

Alles was anders. Dikkie was herboren, twintig jaar jonger dan gisteren; toen leek hij zeventig, nu leek hij vijftig. Waar lag de waarheid? Wie zou het zeggen?

En de leeraren waren anders en Greet, de weldaad van den regen nog op haar wangen voelend, dacht dat ze haar nu wel alles mochten vragen en dat ze genoeg moed zou hebben om zelfs te raden, als ze het niet zeker wist. Dat had ze nooit gekund in de jaren, die achter haar lagen, — de vijf jaren, — haar schooljaren ...

Ja, alles was anders. Opgefrischt en schoon-geregend. En zoo kwam het, dat een glundere Baas dien middag kon vertellen, dat het heele zaakje van deze lichting er door was.

Ze konden het eerst niet gelooven. Geen van allen. Zoo iets is ook niet te gelooven, dat al het vossen, al het ploeteren achter den rug is, dat je alles desnoods mag vergeten, want dat je het papiertje, waar je van droomde en dat het hoogste geluk voor je uitmaakte, hebt bemachtigd. Wie kan zoo iets nu maar dadelijk gelooven, ook al is het je Baas, die het meedeelt?

Maar toen de waarheid begon te schemeren, was de blijde speech al over hun hoofd heen gegaan en toen drukten ze als volwassen mannen en vrouwen de handen van hun leeraren en ze voelden vaag iets van een afscheid, maar dat werd overstemd door den jubel in hen van het slagen. En ze hadden niets van volwassen mannen en vrouwen meer, toen ze naar buiten stormden, de wachtende vrienden en vriendinnen en broers en