Tante Griet

155

Maar nu vertikte ze het verder, om de conversatie weer aan den gang te brengen. Hij mocht nu zwijgen, zooveel als hij wou, — over haar lippen zou ongevraagd geen woord meer komen! O, wat een verloren morgen!

Maar ze hoefde geen gesprek meer te beginnen; hijzelf, hij in eigen persoon, begon:

„Zeg, wat zie je er vandaag leuk uit.”

Ze viel bijna van de fiets van ontsteltenis. „Verhip,” antwoordde ze. Hij verstond het niet. „Ik zei, dat je er zoo leuk uit ziet,” herhaalde hij gearticuleerd.

Ze had haar tegenwoordigheid van geest intus-schen weer terug.

„Ja, ik versta je wel, ik ben niet doof! Jij ook, zeg, — je ziet er bééldig uit. Die vouw in je broekspijp vooral. Is ie nieuw?”

Hij keek een beetje verward op. Goeie genade, dat kind zat gewoon een loopje met hem te nemen. Als bij tooverslag was alle galanterie verdwenen.

„Klets niet,” zei hij gegriefd.

Ze kletste ook verder niet. Ze zweeg. Maar toen ze een paar minuten gereden had, vroeg ze zich af, of ze soms heelemaal niet wijs was, om zóó een morgen te verknoeien. En bij het eerste zijpad zei ze, zonder inleiding:

„Zeg, ga jij maar rechtdoor, — ik ga wel dezen kant. Ik weet den weg wel. Tabeh.”

En ze zwenkte af, een verbouwereerden Nol achterlatende, die toch maar gehoorzaam rechtdoor ging...

Terwijl ze razend voorttrapte, de trappers van haar fiets onrechtvaardig toebedeelend, wat Nol