Tante Griet

151

van de verantwoordelijkheid voor het amusement van mijn schoonzuster af.”

Met Bernard was niets te beginnen. Die snapte nooit wat.

„Goed dan,” zei ze, weinig enthousiast.

„Hoe laat zal ik komen?”

„Half elf. Na Peetje’s badje.”

„Baad jij hem dan tegenwoordig?” vroeg Bernard onthutst. Het kwam niet overeen met zijn opvattingen van gastheerschap.

„Nee, engel, als toeschouwster.” En toen Nol de deur uit was: „En dat schouwspel wil ik om geen duizend Nollen missen.”

„Leuk, hè, dat hij met je gaat fietsen.”

Greet zuchtte.

„O, Bernard, zie je dan niet, hoe ’n naar jog hij is?”

Bernard keek verschrikt.

„Vind je ’t niet leuk? Had dat dan gezegd!”

„Jij hebt ook geen grein beleefdheid in je!” klaagde Greet. „Hoe zou hij wel gekeken hebben, als ik had gezegd: Nee, lieve Nol, ik vind je vervelend en blijf jij maar met je karretje thuis.” „Ja, dat is zoo,” zei Bernard gedwee. „Maar vergis je je niet in hem? Je hebt hem maar een oogenblik gesproken.”

„Voor drie jaar was hij al naar,” somde Greet op, „en hij is niet verbeterd, — integendeel, — en hij is nog naar en over drie jaar zal hij nog weer naarder worden en hij zal zijn heele leven naar blijven. Nou weet je ’t.”

Bernard, wat traag van denken in zulke gevallen, ploos de zaak niet verder uit.

„Maar hij speelt goed,” was zijn refrein.