Tante Griet

147

genoeg te doen met de drie kleintjes.”

„We zouden ’t toch kunnen vragen? Zóó’n lastige logée ben je nou ook weer niet.”

„Ik zou het héérlijk vinden bij Wies. Niet naar school, — echt vacantie vieren, — en ik zou ook voor de zekerheid wat boeken mee kunnen nemen.” „Als daar je ziel en zaligheid van afhangt, van het meenemen van die boeken, — vooruit dan maar,” zei vader goedig.

Het kon. Wies vond het zelfs prettig, dat Greet kwam. Dies pakte Greet haar allernoodzakelijkste geleerdheden in, en haar kleedij, — de geleerdheden waren helaas uitgebreider dan de laatste, — en reisde welgemoed naar Wies en Bernard en Eetje en Teetje en Peetje.

Een heel andere intocht dan in de vorige zomer-vacantie. Ze was nu geen huishoudster en geen dienstmeisje; zelfs geen tante. Ze was alleen maar een schoolkind, dat een beetje te véél schoolkind was geweest en nu wat op adem moest komen. Ze sliep nu niet glorierijk bij Wies op de kamer, om Bernard van z’n scheelheid en z’n gebrek aan wangen af te helpen, maar eenvoudig in het op-klapbed van de zijkamer. Ze mocht nu niet ’s morgens om zeven uur opstaan om aan te pakken, — stel, dat ze dat gewild had, — maar moest keurig er onder blijven tot ze goed en wel uitgeslapen was.

Ze kregen den eersten dag al ruzie, Greet en Wies. Bij de avondboterham.

„Melk drinken!” ordonneerde Wies, en ze schonk een afschuwelijk grooten beker melk voor Greet in.

10*