Tante Griet

138

de jongetjes blijven, waar de generaal nu dreigend rondwaarde, durfde ze heelemaal niet. Waar was ze nu beter dan op straat, op weg naar den trein, die haar veilig naar huis zou brengen? .

Maar op straat kreeg onverwacht het mooie lente-weer vat op haar en ze gebruikte den tijd, dien ze over had, voor een ommetje naar een verborgen buiten-wegje, dat ze van vroeger kende.

’t Was eigenlijk maar een armzalig modder-wegje, met een slootje er langs, dat je ook al haast geen slootje meer kon noemen, zóó smal en drabbig was het. Maar aan den kant stonden knotwilgen en aan den overkant waren moestuintjes en dat is toch al héél wat in vergelijking met de stad. Zéker op een vroegen lentedag, zoo tegen dat de zon aan ’t zakken is.

Ze was zelf verbaasd, hoe resoluut ze haar route veranderde en naar haar wegje koerste. Het trok haar, trok haar zoo, om buiten te zijn, — om, vóór het avond en donker was, dit vleugje buiten te hebben meegenomen.

Koud was het wèl een beetje. Vanmorgen, toen had de zon al wat sterker geschenen, maar nu zij groot en rood naar omlaag gleed, nu gingen je ooren en je handen prikken van de kou. Misschien was het allemaal maar verbeelding geweest, dat het lente was. Misschien kwam het alleen maar door Peetje. Zoo’n nieuw kindje bracht je in de war met de lente ...

Maar toen ze op het modderwegje zélf gekomen was, wist ze, met een onderdrukten kreet van verrassing, dat het heelemaal geen vergissing was geweest, dat met de lente. Want als rozige kralen-snoertjes, glanzend in het al roode ondergangs-