Tante Griet

139

licht van de zon, stonden daar wilgekatjes langs de moddersloot!

„Katjes!”

Ze wist niet eens, dat ze het hardop zei. Ze wist ook niet meer, dat haar handen en haar ooren zoo koud waren. Ze wist alleen, dat dit de groote verrassing van vandaag was, — grooter haast dan het dikke ventje in de wieg, — bijna, bijna grooter dan Teetje’s zangetje „Tanna Jiet”.

O, maar ze moest dit mee naar huis nemen. Ze zouden haar niet gelooven anders, dat het al lente was!

Ze grabbelde in haar jaszak naar het roestige, kleine, onhandige zakmes, dat ze meestal bij zich had. Het was er, maar bijna niet open te krijgen van de roest. Toch, toen ze het eindelijk open had, en ze met haar schoen bijna wegzonk in den kliederigen slootrand, lukte het haar, een paar van die donkere, zilver-beregen takken af te snijden.

„Heidaar, jongedame!”

Ze zakte bijna in de sloot van schrik. Een manne-stem achter haar, op het wegje!

Ze keek om, onhandig leunend tegen haar knotwilg, het open mesje nog in de hand.

Er stond een groote agent.

„Dat mag niet! ’t Zou wat moois worden, als iedereen dat deed!”

Greet bleef, slungelig-lang en met haar figuur verlegen, bij haar trouwen knotwilg. Wat gaf het nou, of ze tegen het hellinkje opklom en vlak onder de bestraffende blikken van den agent kwam te staan? Hier was tenminste nog een beetje afstand.

„Kom maar boven.”