Tante Griet

131

Met zijn oogen en met zijn stemmetje. Maar toen Peetje opeens begon te huilen, is hij erg geschrokken en heeft vreeselijk gehuild. En daar schrok Eetje weer van, want die is het niet gewend van Teetje en Peetje huilde ook dapper door, dus toen hadden we ze alle drie. ’t Was heel mooi. Zoo kunnen we het in de toekomst nog wel vaker hebben.”

Greet keek Wies eens van opzij aan. Wat vertelde ze dat vroolijk, alsof het over een fuifje ging: die drie huilende kindertjes, — en Eetje, die niet van haar weg te krijgen was, en die zoo opstandig was tegen de generaal, — en een generaal, waar ze bang voor was, — vond ze dat alles in werkelijkheid zoo vermakelijk, of hield ze zich maar groot?

Ze vroeg: „Ben je moe?”

Wies keek haar verbaasd aan.

„Hoezoo?”

„Van al die driestemmige concerten en zoo. Van Eetje, die aan je voeteneind blijft tronen. Van de alleenheerschappij van de generaal.”

Wies liet haar hoofd in ’t kussen zakken, de oogen even dicht. Nu zag Greet de moede lijntjes onder de oogen, om den mond.

„Jawel,” zei Wies langzaam. „Natuurlijk wel. Maar ’t hoort bij ’t vak. Bij ’t vak van moeder. Denk je, dat moeder ook niet moe is geweest, toen wij nog zoo klein waren?”

„Daar heb ik nooit aan gedacht,” peinsde Greet. „Ik herinner me niet anders dan het gezellige huishoudinkje thuis en moeder, die alles klaar-toovert en voor alles tijd heeft. Maar toen waren wij al groot.”

9 *