Tante Griet

125

Ik heb nog nooit zoo’n heerlijken, rustigen middag meegemaakt, als toen jij niet over den vloer was.” Wies lachte.

„Je kunt me missen als kiespijn!”

„Als je ’t maar weet!”

„Maar als jij nou niet meer zorgend door mijn huis waart... Gos, Greet, ik moet toch noodzakelijk weer een meisje hebben, vóór de vacantie om is.”

„Zal ik van school af gaan?” bood Greet direct-bereid aan.

„Zou je wel willen, hè? Nee, juffrouw, u blijft op school tot het bittere eind.”

„Zóó bitter is dat eind nou weer niet,” krabbelde Greet terug. „Maar ’t is zooveel makkelijker: je loopt heelemaal geen risico, voor het eindexamen te zakken. In de boeken hebben ze altijd een vrijer vóór het eindexamen en dan gaan ze van school af, want de vrijer gaat vóór, hè, en dan blijft het een open vraag, wat voor geleerde bollen ze wel hadden kunnen worden als dat van dien vrijer er nou niet toevallig tusschen gekomen was. En waar in de koude werkelijkheid vrijers vóór eindexamens ontbreken, — zelfs daarna, zou de huishouding van een zuster wel een oplossing zijn voor het open willen houden van de vraag, wat voor geleerde bol je anders wel was geworden. Begrijpt u, mevrouw?”

„Ik heb u door, juffrouw. Volkomen door. Morgenochtend nog stuur ik een tweede advertentie om een nieuwe hulp. Eer de wereld een etmaal ouder is, heb ik een meisje. De vraag omtrent je geleerdheid zal geen open vraag blijven.”

„Nee,” zei Greet nederig, „dat voorzie ik ook.