Rozijntje van huis

Wat hechtte je aan alles, waar je je werk had! Het waren niet de mensen alleen, die ze nu goeiendag zei. Het waren de dingen: de huisjes en de bomen, de kuilen in de weg.

Het was of de wijde lucht boven het land, of de modderplassen voor haar voeten haar alle hetzelfde zeiden:

‘Nu heb je dit stuk van je leven afgesloten.’

‘Jupie,’ zei ze opeens, ‘ik ga niets graag van jullie weg.’

‘Nee? Echt niet?’

Jupie bleef staan op de weg.

‘Je mag gerust blijven, hoor!’ Hij had geen ogenblik aan de mogelijkheid gedacht, dat ze het niet prettig zou vinden. Want waarvoor deed ze het anders?

‘Dat kan niet,’ zuchtte Lea.

‘Waarom niet? Voor wie niet? Voor dokter niet? Voor die nieuwe juffrouw van dokter niet?’

‘Nee,’ zei Lea. ‘Voor die oom niet, waar ik mee ga trouwen.’

‘O, ja,’ knikte Jupie wijs en begrijpend. ‘Daar had ik niet aan gedacht. Tja, dan zal het wel moeten, hè?’

Toen zwegen ze. Tot het eind van de wandeling.

Zou het hem nu helemaal niet spijten? dacht Lea, een beetje ijdel, en ze vroeg voorzichtig, toen ze op het perron liepen: ‘Vind je het helemaal niet jammer, dat ik wegga?’

‘Jawel,’ zuchtte Jupie, ‘maar het kan niet voor die oom, waar je mee gaat trouwen, hè?’

Hij was wonderbaarlijk gelaten onder de rechten, die die oom deed gelden.

Was dat dezelfde Jupie, die met haar had willen trouwen? Een klein beetje verdriet, daar had ze toch wel recht op!

Maar toen ze de blikken volgde van Jupie, begreep ze opeens dat er dingen waren, groter dan zijn teleurgestelde liefde, groter dan een mogelijk verdriet om het afscheid van haar.

Vóór aan de lange trein stond een geweldige locomotief te hijgen

97