Rozijntje van huis

Rozijntjes vader voor het eerst repte van het bestaan van een tante, en hoe wanhopig Rozijntje toen op hun gezamenlijke kamer gehuild had om de tante, die er had kunnen zijn om te helpen, en die haar vader geweigerd had.

En ze dacht aan de ziektetijd van Rozijntjes vader en hoe ze toen tenslotte na zijn herstel de moed gevonden had om hem te zeggen, dat Rozijntje niet langer kón.

En toen was tante Saar gekomen!

Het kostte Lea ook moeite om afscheid te nemen van tante Saar.

Lieverd dat ze was! Hoe wou ze haar niet volstoppen om haar te sterken voor die moeilijke pillendraaierij! Hoe moest ze zich niet met hand en tand verweren tegen de verwennerijen van tante Saar, om niet met een hopeloos bedorven maag en een hopeloze omvang huiswaarts te keren!

Ach, het kostte haar allemaal moeite, want aan de stille vader van Rozijntje, die zo moeilijk zijn woorden vond en het zo goed bedoelde, had ze zich ook gehecht.

En Jupie dan! Och, als ze Jupie maar mee kon nemen naar huis, straks naar haar eigen huis! Of als Onze Lieve Heer haar maar net zo’n soort Jupie wou geven als deze Jupie er één was!

En Rozijntje! Och, van Rozijntje zelf had ze al afscheid genomen. En toch, nu ze deze jaren van werken in dit kleine dorpje goeiendag ging zeggen, nu had ze het gevoel, dat Rozijntje daar ook bij hoorde, dat ze Rozijntje ook even moest zien vóór ze wegging naar haar eigen nieuwe leven.

Jupie was er al lang overheen.

Hij had het toen toch al geweten, toen ze niet met hem ging trouwen, maar met een ander; dus daar hoefde je dan toch later niet meer over te beginnen. Hij verheugde er zich reusachtig op, dat hij en hij alleen, hij en niemand anders haar naar de trein zou brengen.

93