Rozijntje van huis

Tante Saar wou zelf niet. Van afscheid nemen werd je maar naar, en ze had het al hard genoeg te verduren, als ze er aan dacht, dat geen enkel jong meisje het huis meer zou opfleuren en zij als vrouw alleen in huis zou zijn met die beide mannen: Jozef en Jupie.

De avond voordat Lea weg zou gaan, toen tante Saar al naar bed was, bleef Lea alleen in de keuken achter met Rozijntjes vader.

Er hing een stilte tussen hen beiden, waaraan alleen een verlossend woord van Lea een eind kon maken.

‘Ik wou U dag zeggen, nu vast,’ begon ze. ‘Morgen zien we elkaar haast niet. Ik wou U bedanken...’ - ze wist ineens niet waarvoor - ‘voor Uw gastvrijheid,’ voegde ze er dwaas achteraan.

‘Goed! Dank U wel!’ zei de man verlegen.

‘U moet me maar niet kwalijk nemen,’ ging Lea verder, ‘dat ik soms zo eigenwijs tegen U heb gedaan. Net of... net of ik ouder was dan U.’

Toen stond de man op.

‘Ik heb het nooit kwalijk genomen,’ zei hij moeilijk. ‘Ik dank U wel. U bent erg goed geweest voor... voor Rozijntje en mij.’ Er trok iets pijnlijks over zijn gezicht en hij eindigde, met een zucht: ‘Maar nu blijft er niets meer over hier.’

‘En Jupie dan? En tante Saar dan?’

‘Ja,’ knikte hij om haar haar zin te geven. En toen:

‘God zegen je, juffrouw Lea, jou en je man!’

Het was de eerste keer, dat hij ‘je’ tegen haar zei.

Tante Saar huilde.

Lea zou ook diep gegriefd geweest zijn, als tante Saar niet gehuild had.

Lea lachte haar er om uit.

Tante Saar zou ook diep gegriefd geweest zijn, als Lea haar er niet om uitgelachen had.

Tante Saar zei: ‘gesjiewes’ en gaf haar een zoen op haar wangen

94