Rozijntje van huis

speelde.

Er was een viool, waar het andere broertje heel klaaglijke en een beetje akelige tonen uithaalde.

Mo had het geluk mee op de wereld gebracht, dat hij geen behoorlijke noot kon zingen en daardoor gevrijwaard bleef van muziekles. Je moest toch maar boffen!

De mooiste dag in Jacks leven was, toen hij na schooltijd met Mo speelde en Mo’s moeder kort voor hij weg zou gaan om het hoekje kwam vragen:

‘Zal ik even opbellen of je hier mag blijven eten?’

Jack kreeg een kleur tot ver achter zijn oren. Hij kon geen woorden vinden om zijn instemming uit te drukken. Knikte alleen maar met grote, dankbare ogen.

Nee zeg, hier eten! Met de vader, die alles kon, de broer, die bijna een snor zou krijgen en al die andere kinderen aan één tafel zitten!

Misschien wel naast Mo!

Vast en zeker naast Mo! Want zo’n moeder als die van Mo zag altijd aan je gezicht watje het liefste wou. Nee zeg!

Het mocht van thuis!

Jack at twee volle borden stamppot, terwijl hij thuis met moeite één naar binnen werkte. Maar zie je, naast hem zat Mo en die at drie borden vol! Al die kinderen hadden wat te vertellen aan vader en moeder. Want ze hadden op school de hele dag hun mond moeten houden.

Mo was luidruchtig en gewild lollig, omdat hij aan Jack wou laten zien wat hij kon.

Onder deze verrukkelijke maaltijd begon Jack te begrijpen, dat hij Mo nooit een tegendienst kon bewijzen door hem bij zich thuis te eten te nodigen.

De broer met de lange broek had soms een meisjesstem en veranderde die dan plotseling in een mannenstem, wat een heel gezellig gehoor was. Het hield Jack in spanning of nu de meisjes

132