Rozijntje van huis

‘’t Zit ’m in ’t been. Ik weet niet wat het is. Ze kan niet op de been blijven.’

‘En de huishouding?’ vroeg Rozijntje benepen.

‘Zo’n beetje,’ zuchtte meneer. ‘Er komt wel eens een vrouw helpen en juffrouw Cohen stuurt ons gekookt eten, en voor de rest...’

Met een veelzeggend gebaar wees hij op de open kastdeur, op het bordje op tafel.

Rozijntje zweeg, helemaal van haar stuk gebracht. Ze schaamde zich opeens, dat ze hier gekomen was om hulp, en dat ze niet geweten had, hoe erg hier hulp gebracht moest worden.

Opeens vroeg meneer, half angstig:

‘Wou je soms wat gebruiken?’

En hij stond op om naar ’t buffet te gaan.

Rozijntje wist niet, waarom ze ineens zo slikken moest om niet te huilen, en ze riep haastig:

‘Nee, nee, dank U, ik heb helemaal geen trek.’

Toen ging meneer gerustgesteld zitten.

‘Mag ik bij mevrouw?’ vroeg Rozijntje.

‘Ja, natuurlijk, kind,’ - maar dadelijk er achteraan:

‘’t Zal er nog niet opgeruimd zijn.’

‘Wat hindert dat nou!’ deed Rozijntje luchtig, en ze stapte naar de slaapkamer.

Daar lag, met een wit gehaakt mutsje op het dunne, grijze haar, het gezichtje nog kleiner dan het altijd al geweest was, mevrouw.

‘Dag kindlief,’ beefde haar stem verrast, en toen liepen er een paar tranen over haar oude wangen. Omdat Rozijntje haar zo anders terugvond, dan ze haar het laatst had gezien.

Het volgende ogenblik zat Rozijntje naast haar bed en streelde de magere hand van mevrouw.

‘Mag U niet opstaan?’ vroeg ze.

‘Ik zou wel op de canapé mogen, maar ’t is allemaal zo moeilijk -

124