Rozijntje van huis

‘Dat heb ik u toen toch helemaal verteld. Omdat ik niet genoeg werk had. Omdat ik niet nodig was hier in huis.’

‘Niet nodig,’ mompelde vader. ‘Wie heeft je gezegd, dat je niet nodig was?’

‘Ik had niet genoeg werk,’ zei Rozijntje weer. ‘Ik hing zo’n beetje om. Als ik er niet was, was het net zo goed.’

‘Als je er niet was, was het dan net zo goed? Wie heeft je dat gezegd?’

Toen zag Rozijntje tot haar onmetelijke schrik, dat vader huilde.

Ze knielde bij de tafel en legde haar kin op de rand van de tafel neer.

‘Vader,’ zei ze angstig. ‘Toe nou, vader! Wat is er dan, vader?’

Met uiterste inspanning verstond ze wat vader zei:

‘Ik mis je zo!’

Ze wist niet of ze schreeuwen moest van blijdschap of huilen van verdriet, omdat vader dat zei.

Vader miste haar! Ze was dus meer voor vader geweest dan alleen maar een verzorgster van hem en Jupie, want dat was tante Saar ook. Zij was iets geweest, wat hij nu miste.

Maar wat moest ze dan? Jack en Lootje konden haar toch ook niet missen! Ze kon zich helemaal niet indenken, dat zij niet meer Jack en Lootje naar bed zou brengen, maar een ander, een helemaal vreemde! Want ze was al vergeten, dat zij eerst toch ook een helemaal vreemde geweest was.

Wat moest ze nu toch? Ze kon niet weg bij Jack en Lootje. Ze zou het Jack nooit durven zeggen, dat ze er een ogenblik over gedacht had! Maar vader - vader kon haar niet missen! Vader had haar zo gemist!

Wat moest ze nu toch?

120