Rozijntje van huis

Dokter wou naar de school schrijven of hij de jongens ter wille van Lootje wat langer mocht houden. Wantje zag hem met de dag meer kleur krijgen. Pesach was toen al voorbij, en een ongestoorde week erna zou hem als een helemaal veranderd jongetje naar de grote stad terug doen gaan.

De ouders van Lootje en Jack vonden het goed. Ze wisten het nu, dat hij ziek geweest was, en ook, dat hij beter was, misschien nog beter dan tevoren.

En zo gebeurde het, dat Jupie al weer op de schoolbanken zat, in het zalige bewustzijn, dat thuis twee vrienden met verlangen naar hem uitkeken.

Van luisterpartijen tegen het houten muurtje kwam natuurlijk niets meer. Maar daartegenover stond, dat Jupie met moeilijk verborgen trots de andere schoolkinderen kon laten zien, dat hij afgehaald werd door twee logés. Stadsjongens! dat kon je zo zien aan de schoenen, die ze droegen.

Hè, dat deed toch geen van de anderen hem na!

Rozijntje zat als vroeger in de keuken tegenover vader een paar losse steken van Jacks pullover op te halen en dicht te stoppen.

Vader dampte.

De jongens boven sliepen. Jack glorieus op zijn kermisbed!

Tante Saar was een luchtje scheppen.

‘Je bent daar helemaal gewend, hè?’ vroeg vader voor de zoveelste keer.

En Rozijntje antwoordde voor de zoveelste keer:

‘Zijn ’t geen fijne jongens?’

Vader strekte een arm over de tafel heen en greep een mouw van de zachtgekleurde pullover.

‘Fijn spul!’ zei hij en streelde het fijne weefwerk. ‘Fijn spul!’

‘Ja hè?’ zei Rozijntje enthousiast. ‘Die kleuren staan hem zo goed.’

‘Jupie draagt heel ander goed,’ zei vader.

118