Rozijntje van huis

meester.

Hij vertelde alles wat indruk kon maken, alles wat dienen kon om zijn reputatie als man van ervaring te vestigen.

En Jack lag zalig achterover op zijn kermisbed, en Lootje zat ongemakkelijk en stijf gehurkt tegen het muurtje aan. Tot Jupies opmerkingen flauwer en flauwer beantwoord werden en Lootje, ineengedoken op Rozijntjes bed, in slaap gevallen was. Jack sliep toen al lang.

Toen Rozijntje hem zo vond, zonder deken vlak tegenover het open raam, sloeg een verlammende schrik door haar heen.

Als hij maar niet ziek werd!

Ze nam het slapende jongetje voorzichtig op en stopte hem onder zijn eigen dekens.

Maar ze sliep die nacht heel onrustig, werd wakker bij de minste beweging van Lootje.

En de volgende dag was hij ziek.

De jongens, de gezonde jongens, waren stil en verslagen, toen ze het hoorden.

Het was hun schuld, dat voelden ze wel.

Ze liepen stil door het huis en speelden stil en zonder het rechte animo buiten.

En boven, op een kamertje, dat veel kleiner was dan bij hen thuis, dat niet ingericht was op een zieke, lag Lootje.

Rozijntje was het eerste ogenblik radeloos naar tante Saar toegelopen.

Lootje ziek en niet thuis! Wat moest ze toch doen? Zijn ouders zeggen, dat hij ziek was? Maar dan moest hij naar huis, en hij kon nu toch niet reizen! Of zijn ouders zouden komen, en die konden hier niet zijn!

Wat moest ze toch beginnen?

Tante Saar klopte het snikkende meisje bemoedigend op haar schouders. Het zou misschien wel meevallen met Gods hulp. Als ze

116