Rozijntje van huis

‘Wat zijn jullie stil opeens!’

‘O, ben jij het?’

Jupie kroop onder de dekens uit als een duveltje uit een doosje.

‘Mag ik met jullie praten?’ smeekte Lootje kleintjes.

‘Gerust!’ riep Jack grootmoedig, blij met de oplossing van het onrecht, Lootje aangedaan.

Maar nu ze een gesprek zouden beginnen, hadden ze opeens geen stof meer.

‘Eh...,’ begon Jupie.

‘Ligt het prettig op zo’n kermisbed?’ informeerde Lootje begerig.

‘Gaat nogal,’ zei Jack diplomatiek.

‘Kunnen jullie elkaar goed zien ?’

‘Bijna niet,’ zei Jupie troostend.

‘O!’ - Lootje zuchtte - ‘vertel eens wat, Jupie!’

Lootje drukte zich helemaal tegen het behang van het houten muurtje aan. En Jupie vertelde.

Hij vertelde van de auto’s, die er langs kwamen iedere dag, en aan welke tekenen hij zag welk merk het was.

Hij vertelde van de heerlijkheden van de Pesachdis.

Hij vertelde, dat hij al vele jaren mah nisjtannoh gezegd had, omdat hij de jongste was. En hij vroeg of Lootje dat ook deed.

Ja, Lootje deed het ook.

Hij vertelde, dat hij het best gezien had, dat vader dit jaar op Seideravond telkens bijna had moeten huilen. Hij wist wel waarom, zei hij slim. ‘Omdat Rozijntje bij jullie was.’

En hij vroeg of Rozijntje aardig tegen ze was.

‘Nou, hoor!’ kwamen Jack en Lootje tegelijk.

En toen moesten ze lachen, omdat ze door de muur heen tegelijk praatten.

Hij vertelde, dat hij al lang niet meer bij een juffrouw in de klas zat, maar bij een meester. En volgend jaar kwam hij bij de boven

115