Rozijntje van huis

eerste liedje, dat ze probeerde, was dit geweest.

Toen was het lente! Toen keek ze door hun open raam de wijde weiden in, en het bescheiden liedje was de verte in gehuppeld. Omdat het toen werkelijk lente was.

Dit was Rozijntje, die dat liet horen. Dit moest Rozijntje zijn en niemand anders.

En veel harder dan ze bedoelde, rukte ze aan de bel.

Het was niet Rozijntje, die opendeed, al had Lea zich er al op voorbereid Rozijntje verbaasd en onthutst in de deuropening te zien staan.

Het was een keurig dienstmeisje, dat haar vragend aankeek.

‘Ik kwam Rozij... Roza bezoeken. Is ze thuis?’ vroeg ze naar de bekende weg.

‘Ze is boven bij de jongens,’ lichtte het meisje in.

Lea stond al binnen.

‘Mag ik zo naar haar toe? Naar boven?’ bedelde ze. ‘Het is een verrassing.’

‘Ik weet niet,’ aarzelde het meisje.

Maar Lea zei dringend:

‘Toe! Ze zal zo blij zijn!’

Toen wees het meisje haar waar ze gaan moest.

De zware koffer ging mee de trap op, en hijgend en met kloppend hart stond Lea voor een gesloten deur, waarachter ze een jongensstem hoorde.

‘Toe! nog wat! Nu van “Onder moeders paraplu”!’

‘Ben je mal!’ hoorde ze Rozijntjes stem. ‘Dat is veel te moeilijk, jongen!’

Maar toch probeerde ze, zoekend en tastend, de eerste regel ervan.

Op dat ogenblik deed Lea de deur open.

De fluit viel kletterend op de grond.

‘Lea!’ schreeuwde Rozijntje.

103