Rozijntje

‘Waarom ben je dan hier gekomen?’

’t Was Jupie net geweest, of ze had gezegd: ‘was maar weggebleven’. En een beetje uit de hoogte en een beetje verward had hij geantwoord:

‘’k Moest toch zeker even dag komen zeggen vóór die tijd?’

‘Ga je dan uit ’t dorp weg?’

‘Welnee, - maar ik kan hier toch niet meer komen spelen, wel?’ ‘O!’ helemaal opgelucht, dat het dat maar was, ‘kom gerust maar uit school bij me, hoor’, en ze had hem bemoedigend toegeknikt. Maar toen was Jupie recht op z’n doel afgegaan.

‘Nee, dat kan ik ook niet. Als je school gaat, kun je niet meer met een kind van vier jaar spelen.’

‘Vijfjaar’, - zwakjes, met een dichte keel.

‘...kun je niet meer met een kind van vijf jaar spelen.’

‘ Wa-waar-om-niet ?’

’t Had hem op de tong gelegen om te zeggen: ‘ze zouden me mooi uitlachen op school’, maar toen had hij twee dikke tranen over haar ronde, rode wangetjes zien rollen, en had hij ineens niet meer geweten, wat hij zeggen moest.

Eindelijk had hij zijn moed teruggevonden.

‘Ik moet dan met de jongens van school spelen, Wientje. Dat zijn hele wilde spelletjes. Je zou je pijn doen als je mee deed.’

‘O.’

’t Zou wel zo zijn. Alles zou wel waar zijn, wat zo’n grote jongen zei.

‘Nou, en daarom kwam ik je dag zeggen. Dag Wientje.’

Ze had de lipjes stijf op elkaar gehouden.

‘Dag Wientje’, harder.

Geen geluid.

Toen had alle narigheid van het dag-zeggen en van Wientje’s tranen hem ineens een prop in de keel geduwd, en met een bevend stemmetje had hij gezegd:

100