Rozijntje

Als ze vooruit keek, zag ze de mannen die zongen, met open monden en ingespannen kelen sommigen, - en dat was niet zo heel mooi om te zien. Dan verloor ze het zachte vrede-gevoel. En moest ze bijna gaan lachen, omdat ze zo hun best deden en er zo grappig uitzagen. Dan keek ze gauw naar omlaag.

Maar als ze omlaag zag, ontdekte ze een lichtgroene dunne jurk, een paar blote armen, rustend in de schoot van de jurk, en een paar glanzige grijze benen. Dan raakte ze zó verdiept in die jurk, die armen, die benen, dat ze haast geen muziek meer hoorde, - en daarvoor was ze toch niet hierheen gegaan!

Ja, dat waren zo van die moeilijkheden, waar ze thuis nooit mee te doen had...

Thuis...

Met een schokje wist ze ineens, ergens ver weg hier vandaan, haar eigen, eigen thuis.

Had ze ’t deze dagen vergeten ?

Bijna. De dagen waren zo vol geweest, dat er haast geen hoekje overbleef voor een gedachte aan thuis.

Morgen zou ze weer thuis zijn. Ze kon het nu nog niet geloven, maar toch was het waar. En het rare gevoeltje, dat ze bij haar maag kreeg, zei haar, dat ze eigenlijk wel wat naar huis verlangde.

Nu was het pauze.

De mensen kwamen van hun plaats en zij schoof zelf gedwee met Lea en de anderen mee.

Lea vroeg haar stralend, hoe ze ’t vond.

‘Heel mooi’, zei ze afwezig.

Op haar weg door de zaal, kwam ze langs een langwerpige, smalle muurspiegel, en daarin zag ze een meisje, dat ze eigenlijk niet kende, en toch herkennen moest aan de lichtgroene jurk, de grijze benen en de lange, donkere vlechten...

Jupie was nog bij juffrouw de Jong, vader was nog op pad, en

93