Rozijntje

Lea was meteen bij dokter gegaan.

Nu stond Rozijntje heel alleen in de keuken. In haar keuken.

Ze zuchtte eens diep en gelukkig. Ze was weer thuis.

Ze wist, dat ze nu wakker was. Dat andere, van die grote stad, had ze gedroomd, geloofde ze. Een mooie droom was het geweest, - maar wakker zijn was nóg mooier.

Thuis. Dat was: weer werken, weer werken als vroeger, maar fris en opgewekt nu, omdat die mooie droom er tussen geweest was.

Meteen deed ze haar hoed af, ging met haar koffer naar boven, pakte alles uit, - haar goed, haar ‘inkopen’, en haar nieuwe jurk met de haarlinten erbij, - legde het alles uitgespreid op haar bed, trok haar daagse jurk aan.

Haar goed legde ze weg in de kast. Maar de cadeautjes voor vader en Jupie, en daartussen de groene jurk, die moesten nog blijven liggen. Nu al in de kast hangen? En nooit meer er naar kijken?

De jurk lag daar als een vreemd ding, van heel ver, op de gehaakte bedsprei. Ze keek het kamertje rond en dan telkens weer naar de jurk terug.

Toen bleef haar oog rusten op het raam en wat daar achter was: de stille, zonnige wijdte.

Met twee stappen was ze bij het venster, zat ze op haar knieën, met haar kin op de vensterbank.

Ze ademde diep de zuivere lucht in, voelde de zonnestralen zacht prikken in haar wangen, haar handen.

En ineens begreep ze, waarom Lea die eerste dag had gezegd: ‘Wat heerlijk is het hier.’

Dit was de rust en de vrijheid. Daar ginds in de stad was je onrustig, voelde je je aan alle kanten ingesloten door de muur van lawaai.

Wat heerlijk was het hier.

Achter haar, op het bed, lag de luchtige, fleurige jurk, die ze met

94