Rozijntje

‘De rijksdaalder!’ riep Lea opeens.

Rozijntje verklaarde:

‘Ik heb een rijksdaalder van vader gekregen om wat te kopen waar ik zelf zin in had’, zei ze met een beetje trots. ‘Maar dat zal wel niet genoeg zijn voor een jurk.’

‘Als we ’m zelf maken?’ opperde Lea.

Moeder keek bedenkelijk.

‘En’, zuchtte Rozijntje, ‘ik wou ook wel iets voor Jupie meebrengen uit de stad.’

Tja, daar zaten ze nou.

‘O, moeder!’ jubelde Annie opeens. ‘Dat lapje zeegroene voile in de doos boven!’

Warempel, dat ze daar niet aan gedacht hadden! Dat lag daar renteloos omdat het gekocht was, toen ze ’t niet nodig hadden, zo echt bij ongeluk gekocht.

‘Dan moeten we met z’n allen aan ’t werk’, zei moeder. ‘In anderhalve dag moet ’t kant en klaar zijn.’

Het lapje werd voor de dag gehaald. Rozijntje aaide het liefdevol, zo’n licht, fleurig, luchtig wolkje, en dat voor haar!

Van haar rijksdaalder kocht ze twee grote lichtgroene haarstrik-ken voor haar vlechten, en zelf hielp ze mee met het naaien.

Lea’s moeder knipte en reeg, spelde en verschikte, met vlugge vingers en handige greepjes. Lea zoomde de mouwgaten, - een jurk zonder mouwen, en dat voor Rozijntje, - tegelijkertijd dat Rozijntje de onderrand zoomde. En Annie zat van overgeschoten lapjes een grote bloem te prutsen, die tegen Rozijntjes linkerschouder moest komen.

En ondertussen verbeeldde Rozijntje zich aldoor, dat ze droomde. Ze droomde zeker, dat de petemoei van Assepoester gekomen was, en haar in een prinses ging omtoveren.

Zelfs toen ze zich, doodnuchter, in haar vinger prikte van het haastige naaien, geloofde ze nog, dat dat ook bij de droom hoorde.

88