Rozijntje

’t Moest een paar keer aangepast worden. Maar daar mocht Rozijntje nog niet bij in de spiegel kijken, - niet vóór het klaar was, mocht ze ’t zelf zien.

Toen het laatste steekje eraan gedaan was, het laatste rijgdraadje eruit getrokken, - toen hij opgestreken en wel op Rozijntjes bed lag, of ie zó van een winkel kwam, - toen zou dan het grote ogenblik komen, dat ze hem aan mocht passen. Eerst probeerde ze een paar grijze schoenen en kousen van Annie. Die zaten best. De schoenen wat wijd, maar met een propje papier in de punten ging het wel.

‘Nu word je gekapt’, kondigde Annie aan.

‘Wat ga je met me uitvoeren?’ sputterde Rozijntje nog tegen, maar ze zat al met een zuchtje van heerlijkheid op een stoel tegenover de spiegel.

‘Ben je mal!’, zei Lea, ‘je mag nu nog niet voor de spiegel zitten. Je mag niets zien vóór het klaar is.’

En ze werd vervoerd naar een stoel, die zo ver mogelijk van de spiegel af stond.

Annie kamde Rozijntjes lange, donkere haren uit.

‘’t Golft nog wel zo mooi. Er komt niets van te zien als je ’t zo strak wegtrekt.’

Goed. Goed. Alles best. Annie moest maar met haar doen wat ze wou.

Rozijntje had zo’n heerlijk gevoel van zelf niet te hoeven denken. Alles ging wel goed, zonder dat zij er zich mee bemoeide. Ze genoot, hoe die kam door haar haren getrokken werd en zij zat maar met de handen in haar schoot.

Nu legde Annie het haar losjes over de oren, vóbr ze met vlechten begon.

‘Je maakt me toch niet doof?’ protesteerde Rozijntje zwakjes.

‘Je zult nog genoeg horen’, werd ze gerustgesteld.

Zo. De lange vlechten lagen over haar schouders, en onderaan

89