Rozijntje

dankbaar ze was. Dat kon ze niet. Ze moesten ’t maar van haar gezicht aflezen.

Een Joods concert zou het zijn. Denk eens aan, openlijk Joodse dingen te horen - niet de enige Jood te zijn tussen veel anderen, maar Jood te zijn tussen veel Joden, en liederen te horen, die Joods waren, - o, ze kon het helemaal niet begrijpen, dat ze dezelfde Rozijntje was.

Maar midden onder het plannen maken en luchtkastelen bouwen kwam er een schaduw over Rozijntjes opgetogen gezichtje vallen.

Lea zag het direct, en ze vroeg fluisterend wat er was.

‘M’n jurk’, fluisterde Rozijntje terug met een dichte keel, ‘ik kan zó toch niet gaan!’

Ze had al die tijd vergeten aan haar kleren te denken. Hier in huis dacht je er niet aan, wist je niet meer dat je stijver en dorpser gekleed was dan de anderen.

Maar nu ze zichzelf in gedachten zag lopen door een grote zaal vol mensen, wist ze weer met schrik: zó ging het niet.

‘O’, deed Lea luchtig, maar toch zag Rozijntje, dat ze ’t een ogenblik eens was met haar, ‘wat komt dat er op aan! We gaan er toch maar alleen maar heen om te luisteren!’

Lea’s moeder zat even peinzend te kijken naar de jurk, die Rozijntje aan had.

Nee, het genieten die avond zou veel en veel groter zijn, als ze zich feestelijk gekleed voelde, - dat begreep ze zo goed.

‘Zouden Annie’s jurken je niet passen?’ dacht ze hardop.

Annie, Lea’s grote zusje, en Rozijntje keken elkaar aan en schudden toen tegelijk het hoofd, zó tegelijk, dat ze er allebei om moesten lachen.

‘Nee’, zei Annie, ‘ze zou er in verdrinken. Maar’, - ze stak haar voet naar voren, - ‘m’n kousen en schoenen denk ik wel.’

‘Dat is al iets’, zei Lea’s moeder nadenkend, ‘maar nu de jurk!’

87