Rozijntje

stoel op, zo rustig en langzaam, alsof er niets bijzonders was, en ze zei met een stem, die ze zelf hoorde, alsof ze van een ander kwam: ‘Ga maar mee, vader.’

Hij leunde zwaar op haar, toen ze de trap opgingen. Ze moest telkens even stilstaan. En Rozijntje bad in haar hart: ‘Laten wij toch veilig boven komen.’ Verder bad ze niet. Ze dacht ook niet verder. Als vader alleen maar boven was en in bed lag. Dan kwam al het andere vanzelf wel goed.

En tenslotte lag hij in bed, de ogen dicht, met een zucht van behagen, dat hij lag.

Rozijntje zuchtte ook. Het was een zware tocht geweest naar boven.

‘Ik zal dokter roepen’, zei ze met diezelfde heldere stem, die niet van haar zelf was. Vader knikte en Rozijntje ging heel zacht de deur uit. Nee, toch niet naar dokter gaan; dat was te ver van huis. Het was zo wonderlijk, dat ze meteen wist, wat ze dan wel moest doen. Naar buurvrouw gaan en vragen of zij voor haar ging. Dan naar de keuken gaan en zorgen, dat het eten geen kwaad kon. Dan de trap op met die langzame stap, waarvan ze zelf de voetstappen hoorde.

Vader was ziek en zij moest zorgen, dat hij beter werd. Dat was alles, wat ze wist. Er was niemand op de wereld, die verder kon zorgen, dat vader beter werd. Dokter zou straks komen en zeggen wat ze doen moest, maar dokter zou weer weggaan en dan bleef zij alleen om te maken dat vader beter werd. Niemand anders op de hele wereld.

Niemand anders op de hele wereld? Ze stond stil böven aan de trap en veegde met de hand over haar voorhoofd.

Niemand anders op de hele wereld? Toen was er een klein verlicht hoekje in haar gedachten. Ze zag zichzelf weer zitten in de gezellige kamer van Meneer, en ze las: meiajin jowou ngezrie? Vanwaar zal mijn hulp komen? En ze hoorde meneer zeggen:

140