Rozijntje

wat had zij toch al niet dikwijls liggen tobben over de vraag, waar het met Rozijntje heen moest op den duur, of ze het wel vol zou houden. Wat had ze niet haar best gedaan om wat fleur en verlichting te brengen in Rozijntje’s moeilijk leventje.

Want was het dat niet eigenlijk geweest, waarom ze toen de fluit voor Rozijntje meegebracht had? Een zwakke poging om iets in haar bestaan te brengen, dat praktisch niet nodig was, maar dat haar leven van plicht een ietsje zonnigheid zou brengen.

En nu wist ze, dat de mogelijkheid bestond, dat er iemand was, die maar geroepen hoefde te worden en komen zou om Rozijntje te vervangen.

Ja, ze had zo heel vast haar plannen gemaakt en ze was zo zeker geweest van haar moed, maar toen ze de volgende morgen Rozijntje’s vader onder de ogen kwam - bleek, de ogen nog dieper dan anders - toen wist ze, dat haar plan van ’s nachts in het rijtje kwam te staan van die vele dwaze plannen, die ’s nachts zekerheid lijken en in het morgenlicht tot dwaasheid worden.

‘Morgen’, dacht ze. ‘Misschien dat ik dan durf.’

Maar morgen kwam en Rozijntje’s vader zag bleker dan gisteren, en overmorgen kwam en toen gebeurde dat éne onverwachte ding, zoals er altijd onverwachte dingen komen, wanneer je een vast plan hebt.

Lea was bij dokter aan het werk, Jupie was naar school, en Rozijntje was in de keuken bezig, toen vader midden in de morgen weer voor haar stond. Rozijntje keek op en zag hem ineens voor zich staan, zó als ze hem nooit gezien had. Hij leunde tegen de deur, de ogen bijna dicht, en was spierwit, behalve een klein rood plekje van inspanning op zijn wang.

‘Ik voel me niet goed’, hijgde hij, ‘en ik ben maar thuis gekomen.’

Toen kwam er plotseling die grote kalmte en helderheid over Rozijntje, die altijd over je komt, als je voor iets heel moeilijks staat. Ze begreep, dat hij ziek was, en erg ook. Ze stond van haar

139