Rozijntje

zó klein was geweest, dat ze zich er niets van herinnerde. Burgemeester groette haar wel, maar hij wist natuurlijk niet, dat zij dat kleine kind van toen was, dat hem geaaid had en gekust. Hij was nu al een man met veel grijs haar geworden.

Ze zag het allemaal vóór zich: daar zat de burgemeester, met een pijpje in de mond, - het grijze haar moest ze wegdenken, dat was toen nog zwart geweest natuurlijk, - en daar zat vader, - zelf kon ze zich niet goed voorstellen, omdat ze het zich niet herinnerde, - en daar, in de hoek bij het raam, bij het naaitafeltje, dat altijd in de voorkamer bleef, al was al het naaiwerk in de keuken, - daar zat moeder...

Kon ze zich nu maar zichzelf voorstellen, bij moeders stoel. Dan zou ze kunnen denken, dat moeder er nog was...

Neen, daar niet aan denken. Dan ging ze weer zo vreselijk verlangen. Zó was het immers ook goed: vader vertellend van vroeger, met een tevreden glimlach om de mond. En ’t was haar werk, dat vader wat meer vertellen kon dan eerst...

Zó was het immers ook goed...

En een andere keer, ’s avonds onder het lamplicht, kwam vader te spreken over zijn barmitswoh-tijd.

’t Had heel wat voeten in de aarde gehad om zijn parsje te leren. Hij kon nooit goed zingen, - nu nog niet, dat wist Rozijntje wel van sjier hamangalous op vrijdagavond! - en hij kon de wijs maar niet onthouden.

Maar met veel zweetdruppels was het toch tenslotte gelukt. Toen kon dan ook de hele familie de parsje laajnen; zijn vader en moeder, zijn zusje...

‘Hebt u een zusje gehad?’ vroeg Rozijntje gretig.

Vaders gezicht verstrakte opeens.

‘Ik heb haar nog’, zei hij.

‘Hebt... u... nog... Maar... maar ik heb nooit geweten, dat ik een

133