Rozijntje

mensen, die hij ontmoet had. Met korte, moeilijke zinnetjes, maar met iets tevredens om zijn mond, iets als een glimlach. Alsof hij blij was, dat hij niet alles in zich hoefde te bewaren.

Over moeder sprak hij nooit. Rozijntje verwachtte dat ook niet; ze was er eigenlijk blij om. Moeder was zó iets moois, dat bewaarde je diep in je en daar sprak je niet over, vader niet en zij niet.

Hij vertelde van de keer, dat de burgemeester bijna een hele middag bij hem was wezen praten. Niet zo maar even een inloopje, - dat gebeurde vaker, want de burgemeester kende alle mensen van de twee dorpen, waar hij burgemeester van was, en hij groette iedereen, en hij maakte met iedereen een praatje, en als je dan zei: ‘Kom d’r in, burgemeester’, och, dan kwam hij d’r ook wel een ogenblik in. ’t Was een beste burgemeester, niets groots...

Maar dat was heel wat anders geweest, een hele middag zitten praten! ’t Was ook zo begonnen: een praatje aan de deur, vader een pijp in de mond en burgemeester ook, en toen was hij d’r in gekomen.

En binnen zat... zat moeder... en kleine Roza kon amper lopen en dribbelde van de kast naar de deur, van de deur naar de tafel.

En burgemeester had Roza op schoot genomen, en toen had ze hem geaaid en een kusje gegeven. Daar was hij heel dankbaar voor geweest, want hij had thuis geeneen kindje en dat maakte zijn grote huis zo vreselijk stil.

En toen had burgemeester ineens gezegd: ‘jullie zijn veel rijker dan ik’, en teen hadden vader en moeder erg medelijden met hem gehad, en moeder had hem getroost: ‘welnee, u hebt immers twee dorpen vol kinderen van u, grote en kleine en oude en jonge kinderen.’

En zo hadden ze een hele middag gepraat, en toen hij wegging, had hij gezegd: ‘dank je wel.’

Daar kon je toch uit zien, hoe ’n beste man hij was...

Rozijntje luisterde ademloos. Wat zonde, wat zonde, dat ze toen

132