Rozijntje

Maar boven was Rozijntje dolgelukkig met haar muziek-ding.

Want ze kreeg er de muziek van, èn de zorgeloosheid, - èn het wonder.

Het wonder van mei, midden in de winter.

HOOFDSTUK XXI Onthullingen

Wanneer het begonnen was, wist Rozijntje niet zo recht meer. Maar waar was het, en prettig was het ook: dat vader in de laatste tijd hoe langer hoe minder zwijgzaam geworden was, meer en meer deelnam aan de gesprekken, ook eens een woordje van zichzelf vertelde.

Rozijntje had het tevreden gevoel, dat het voor een groot deel haar werk was. Toen ze in de grote stad was, had ze er ineens aan gedacht, hoe triest en eentonig vaders werk-leven was, en hoe je dan de lust tot praten ook wel eens kon verliezen. En sinds ze dat begrepen had, was ze zelf toeschietelijker voor haar vader geworden.

Lea’s werk was het ook, natuurlijk. Maar Rozijntje wist het toch, met blijde zekerheid: haar eigen werk was ’t het meest.

Wanneer was het toch begonnen? Na haar reis? Nee, toch nog niet...

Ze wist het. Die keer, toen ze boodschappen gedaan had in ’t andere dorp. Toen ze vader ingehaald had op de terugweg. Dat was de eerste keer geweest, dat hij over zichzelf had gepraat.

Ja, en daarna was het beetje bij beetje verder gegaan: zo eens ’s avonds met trekjes aan zijn pijp tussen de woorden in, - of Sjabbos vóór nacht, onder ’t eten, als het haast donker was in de voorkamer. Over dingen, die hij beleefd had, vroeger en nu. Over

131