Rozijntje

En dan werd er een hele boel van zo’n flinke vrouw verteld, wat ze allemaal wel deed, en hoe goed en flink en lief ze was, - nou ja, een béétje overdreven was het wel, maar dat was het al gauw in het Hebreeuws, daar zeiden ze de dingen altijd dubbel zo mooi als in ’t Hollands, - maar als de helft of een kwart of een tiende ervan voor Rozijntje bedoeld was, kon ze er al lang tevreden mee zijn!

Ja, dat was haar lichtpunt in deze week, - haar enige. O, ja, Jupie was ook thuis, maar zou hij er nog aan kunnen wennen, thuis te zijn, nu.hij altijd schoolging? En zou zijzelf er nog aan kunnen wennen, zo’n kletsmajoortje om zich heen, nu ze altijd stilletjes haar gang kon gaan met haar werk?

Jawel. Och jawel, dat zou wel meevallen. En aan deze week zou ook wel een eind komen, troostte ze zich.

En ze maakte de kleerkast open en aaide eens over de lichtgroene voile jurk uit de stad, - midden in de winter.

Lea genoot.

Ze bleef ’s morgens zo lang liggen, als ze zelf maar wou. Ze werd verwend, dat het een schandaal was. ’t Was eigenlijk bespottelijk, vond ze, hoe ze allemaal thuis hun best deden, om het haar zo prettig mogelijk te maken.

Dat kwam er van, als je niet thuis woonde. Dan was het zó’n feest, die paar dagen van thuis-zijn, dat de anderen en zijzelf er aan vreugde uit wilden halen, wat er uit te halen viel.

Ze liep nu met haar zusje de verschillende winkelvensters langs te neuzen. Ze was nogal rijk op ’t ogenblik, en daar moest ze toch eens goed gebruik van maken vóór ze weer arm werd!

Iets meenemen voor Rozijntje, mee naar ’t kleine dorpje, waar niets te krijgen was.

‘ Een wollen sjaal ?’ opperde haar zus.

‘Nee’, dacht Lea hardop, ‘nee, zo iets zou ze van haar vader ook kunnen krijgen. Nee... ze moet het van niemand anders kunnen

126