Rozijntje

HOOFDSTUK XX

De fluit

Lea ging weer naar huis. Nu zonder Rozijntje.

Een hele week nu. Want dokter ging ook een hele week op reis.

Ze zong het hele huis bij mekaar, die dagen van tevoren. Naar huis! En de eerste dagen thuis nog niet eens aan ’t vertrek hoeven denken!

Rozijntje zag haar wat spijtig aan, toen ze wegging. Al de heerlijkheden van haar reis naar de grote stad kwamen in volle glans in haar herinnering terug.

Kon ze nu maar mee! Die vrijdagavond, toen ze opgenomen zat in het grote gezin, - die Sjabbosmorgen in sjoel, - die dagen van haastig naaien aan haar jurk, de jurk, - en toen de wonderlijke feestavond, die ze nu geloofde een droom te zijn. Kon ze maar mee!

Maar Lea ging alleen, en liet het huis leeg en stil achter. Hoe was het eigenlijk mogelijk, dat ze het vóór Lea’s komst zó lang zonder haar hadden gedaan!

’t Werd wel een trieste week. Meester gaf ook geen les in de Kerstvakantie. Het enige lichtpuntje was de dinsdagavond bij meneer en mevrouw. Dat was wel een zware tocht erheen, nu de wegen haast niet te berijden waren, maar liever nog zoog ze zich vast in de klei, dan die knusse dinsdagavond opgeven. Juist nu, in de donkere, kille avonden, waren de lamp op tafel en het kopje thee iets, waar je een hele week naar verlangen kon.

En ze vertaalde nu zo iets moois bij meneer! Meneer gaf onder het lezen allemaal knikjes naar haar, alsof hij zeggen wou, dat het allemaal op haar sloeg. Ze voelde zich erg gevleid, want als het op haar sloeg, mocht ze wel erg trots erop zijn!

Eisjes Chajil heette het, - ‘een flinke vrouw’.

125