Rozijntje

mooi uit met haar rode neus en haar kleine oogjes, - lang niet zo mooi als toen ze zich in al haar pracht aan mevrouw vertoonde, lang en lang niet zo mooi als toen ze als een stadsdame in de concertzaal zat.

Wat leek dat nu lang geleden! In haar verkouden hersens was ze alle tijdrekening kwijt. Wanneer was dat? Jaren geleden, toen ze nog jong was zeker. Nu was ze oud, oer-oud, - een beetje doof van de oude dag, een beetje buiten adem, wat slecht van geheugen, wat beverig op de benen, - ja, ja, allemaal kwaaltjes van ouderdom.

Het ergste was, dat niemand het merkte. Verkoudheid voel je alleen zelf; ze zien wel, dat je naar adem hapt, maar hoe erg het is, weten ze niet, kunnen ze niet weten, als ze zelf niet verkouden zijn, - en als ze ’t geweest zijn, zijn ze ’t toch al weer vergeten.

Gedeeld leed, half leed. Maar Rozijntje stond met haar verkoud-heidsleed moederziel alleen.

Ze ging die avond vroeg naar bed. Lea keek verbaasd op, toen ze het meedeelde en vader vroeg waarom.

‘Ik ben verkouden’, deelde ze mee, maar in haar hart was ze er erg verdrietig om, dat ze ’t mee moest delen en dat ze ’t niet uit zichzelf merkten.

Die heerlijke middag, toen vader haar over zijn zaken gesproken had en Lea de tafel had gedekt, - wat was die nu ver weg. Niemand lette nu meer op haar.

Boven in bed ging ze voort zich te beklagen.

Wat was het nu niet heerlijk geweest, als er een kruik in haar bed had gelegen, als er iemand bezorgd naar haar had omgekeken, als iemand haar wat heets te drinken had gegeven...

Je ging toch niet voor jezelf een kruik klaarmaken, of hete anijsmelk...

Bij zulke gedachten kwamen vanzelf de tranen. Die hadden toch al de hele dag op de loer gelegen, hadden al geprobeerd of ze ook langs de weg van haar neus konden, maar die was onverbiddellijk

112