Tirtsa

getrouwd was: als hij iets vertelde, en Aliza was erbij, eindigde alles op „niet Aliza?” De kinderen moesten er altijd om lachen en Aliza ook, en R’oevén zelf, als hij het merkte, ook.

Die avond, toen R’oevén en Aliza blinkend schoon waren en naar hun zeggen ook verzadigd, en toen hun kamer alweer op orde was, — want natuurlijk werd iedere leegstaande kamer voor gasten gebruikt, en niet iedere gast liet de gastkamer even netjes achter, — toen gingen de kinderen, alsof het afgesproken was, op het grasveld rondom R’oevén en Aliza zitten.

„Nou?” vroeg Joël.

„Nou?” vroeg R’oevén terug.

„Je zou vertellen!”

„O, — we hebben zóveel gezien en beleefd, dat ik wel een paar weken door kan vertellen, niet Aliza? Ik vond het alleen al erg, dat ik niet een jaar eerder in de Negev geweest ben, toen ze begonnen, in het groot kibboetsiem te stichten en te ontginnen. We hebben ”

„R’oevén,” onderbrak Tirtsa, „vind je het niet zonde om het twee keer te vertellen? Ik wou.... ik denk, dat de stadskinderen die hier kamperen, het ook wel willen horen. Wij zijn drie dagen bij hen geweest, — mogen ze erbij zijn, als je vertelt?”

„Natuurlijk,” zei R’oevén. „Maar schieten jullie op en haal ze.”

De stadskinderen buiten de omheining, tussen de tenten, zaten een beetje liedjes te zingen. Ze zagen er moe uit van twee weken kamperen en tochtjes maken in de hitte van de zomer, en hun stemmen waren wat versleten van de liedjes en de lol. Maar toen Tirtsa kwam met haar uitnodiging, sprongen ze dadelijk op om mee te gaan, zij en hun leider, die jonger was dan R’oevén en die ook duidelijk veel te korte nachten had gehad.

„Nou zullen we dan R’oevén zien, de geweldige,” lachte onderweg een meisje, dat met Tirtsa samen in de tent geslapen had.

.Ja," zei Tirtsa, met binnenpretjes.

Ze kwamen wat joelend, op het grasveld aan. Toen R’oevén pas met vertellen was begonnen, waren er nog wat stootjes en giechel-

96