Tirtsa

Ze gooiden terug Tirtsa en Roetje, en dan werden ze weer bekogeld, en ze gooiden weer terug, en dat was keet schoppen. Er was niet veel aardigheid aan, en ze konden de gier-lachen maar niet vatten, maar dat lag er natuurlijk aan, dat ze het nog nooit eerder hadden gedaan.

Toen riep de leider door de ingang van de tent dat het uit moest zijn, en stikkend van de lach kropen de meisjes eronder, om er even later weer bovenuit te komen en opnieuw te beginnen. Het was nogal vermoeiend en eentonig, vond Tirtsa; ze vroeg niet aan Roetje, hoe die het vond, maar erg geestdriftig leek ze haar niet toe.

Nadat de leider drie maal gwaarschuwd had dat het uit moest zijn, schenen de andere meisjes toch ook moe te worden; ze bleven liggen en praatten tegen Tirtsa eo Roetje.

Sterke verhalen waren het, van hun school. Ook daar werd keet geschopt, vertelden ze trots. Eén lerares was een keer huilend de klas uitgelopen, zo hadden ze te keer gegaan, en het meisje, dat de aanvoerster was geweest, had excuus moeten vragen, maar dat deed ze niet; daar had ze te veel karakter voor, vertelden ze.

„Hoezo karakter?” vroeg Tirtsa dom.

„Nou, — ze had er geen spijt van, dus dan vroeg ze ook geen excuus.”

Daar had ze nou weer gelijk in, dacht Tirtsa; je had spijt of je had het niet, en als je het niet had, kon je ook niet zeggen, dat je het had. Dus dat was karakter. Maar ze dacht aan die huilende lerares, en zij had spijt voor tien.

„We hebben ook een keer gestaakt,” vertelde een ander meisje. „De hele klas. Omdat het zolang duurde, eer we van die leraar het gecorrigeerde werk terug kregen. Toen hij binnen kwam, stond hij voor lege banken. Nou, daar is herrie van gekomen!”

Tirtsa had slaap. Misschien kwam het daardoor, dat ze zich R’oevén niet kon voorstellen voor lege banken, die zij expres leeg hadden gelaten. Hun troepje staken — tegenover R’oevén!

„Wat voor herrie is ervan gekomen?” vroeg Tirtsa.

„Nou, — straf en zo. Maar ik verzeker je, dat die leraar op z’n

92