Tirtsa

huis, — eventjes maar, en alles opruimen. Want douchen in het lawaai en gegil en gesmijt, — dkt was een beetje te machtig.

Die eerste avond zaten ze buiten op het terrein, nadat de muggentijd van na zonsondergang voorbij was. Ze zaten verspreid tussen de andere kinderen en voelden zich hevig op reis. Er werden kampliedjes gezongen en andere liederen, die zij ook kenden, maar toen werden de kinderen lollig en gingen dwars tegen de wijsjes in zingen en bedachten gekke woorden op niet-gekke liedjes, en toen was er weinig meer aan. Ze hadden samen dikwijls lol, maar dit was anders; ze begrepen niet veel van het plezier en het harde, harde gil-lachen.

Maar naar bed gaan, samen met vreemde kinderen, was toch weer leuk. Ze rolden zich in hun laken, moe van de ongewone dag, en schikten zich te slapen.

„Ga je al slapen?” vroeg het veertienjarig meisje naast Tirtsa. „Nu begint het pas.”

„Wat?” vroeg Tirtsa nieuwsgierig.

„De lol.”

Tirtsa had wel zin in lol en ging overeind zitten.

„Wat gaan we doen?” vroeg ze gezellig.

„Keet schoppen.”

Ze wist niet precies, wat het was, maar ze was tot alles bereid. En op het ogenblik, dat ze goed van de anderen wou afkijken hoe je keet schopte, kreeg ze een kussen tegen haar gezicht, waarop een gegil en gegier van de andere wereld losbrak.

Tirtsa zat wat verbaasd en dwaas rond te kijken, zodat haar buurvrouw, nog stikkend van de lach, haar toch goedig toeriep:

„Het is een kussengevecht! Je moet terug gooien!”

„O,” zei Tirtsa. „Goed.”

De tweede van haar eigen kinderhuis, Roetje, wel dertien jaar, maar meer dan een hoofd kleiner dan Tirtsa, zat net zo raar te kijken als zij. Daarom gaf Tirtsa haar de net opgevangen wijsheid door:

„We moeten terug gooien. Het is een kussengevecht.”

„O,” zei Roetje. „Goed.”

91