Tirtsa

Egypte, hun aangekondigde en voorbereide vemietigingsoorlog zouden verwerkelijken. Op 29 oktober 1956 begon het kleine leger van Israël zijn zesdaagse Sinaï-veldtocht, die om zijn snelheid, gedurfdheid en om het naar verhouding zo kleine aantal offers lang zal voortleven in de algemene geschiedenis. Het doel was drieledig: ten eerste de Gaza-strook, van waar uit de insluipingen georganizeerd waren door Egypte, aan Egypte te ontnemen en dus dit broeinest van sluipmoord buiten werking te stellen; ten tweede de enorme wapen-depots, in de Sinaï-woestijn gereed tot de ver-nietigingsoorlog tegen Israël, aan de hand van Egypte te ontworstelen, of tenminste onschadelijk te maken; ten derde de Straat van Tiran, die de verbinding vormt tussen de Golf van Elath (Elath is het zuidelijkste punt van Israël) en de Rode zee, internationaal te maken en zodoende ongedaan te maken dat de Egyptische heerser, door afsluiten van het Suez-kanaal voor Israël, de scheepvaart op Rode Zee en dus Indische Oceaan wilde verhinderen. Dit alles gelukte.

Wat heeft dit alles te maken met hoe het verder met Tirtsa ging? Tirtsa’s kibboets was immers in het hoge noorden, en de veldtocht en wat erop volgde was in het uiterste zuiden! — Wel: het heeft &lles met Tirtsa te maken, zoals het klïes te maken heeft met ieder die deel uitmaakt van Israël, en zelfs met ieder, waar ook in de wereld, die hoopt dat rechtvaardigheid zal geschieden met de vreedzame mens, die het goede wil. Het komt er niet op aan, dat Tirtsa de spanningen meemaakte om haar Jechiël, van wie ze dagenlang niet wist waarheen hij opgeroepen was in het leger, maar die zonder letsel weer bij haar thuis kwam, en om haar broer David, die inderdaad aan de Sinaï-veldtocht had deelgenomen en er ook ongedeerd weer uitkwam, — het komt er op aan, dat wat in 't zuiden gebeurde, over het lot van het hele land besliste, over het lot van hun beide kinderen, van wie de jongste toen net geboren was, en over het lot van het Joodse volk in de hele wereld. Want als de vernietigingsplannen tegen Israël niet verijdeld waren, zou het Joodse volk, na negen jaren een eigen

164