Tirtsa

kibboets bij de grens, zonder omheining? Een groepje meisjes, waaronder Tirtsa, had lange tafels uitgezet en was bezig, boterhammen en tomaten en eieren klaar te maken voor het eerste ontbijt in hun eigen huis, — want wat is een kibboets met hongerige chawériem?

Ieder wist zijn werk, voor de hele dag. De ezeltjes waren al ontladen en stonden klaar om een allerlaatste lading naar boven te halen. Straks zouden ze weer naar beneden gaan en boven komen met gasten, die zouden komen om de kibboets in te wijden. Daar zouden Tirtsa's vader en moeder ook bij zijn, — maar ze had werkelijk geen tijd om ernaar te verlangen, want de dag was meer dan vol met werk.

Maar toen de gasten kwamen en ieder zijn werk voor een paar uur neerlegde, toen stond Tirtsa toch maar gespannen de rij van binnenkomenden af te zoeken, tot ze naar voren sprong en als een klein kind riep: „Vader! Moeder! Hier!” Ze had geen oog voor de gezichten, die ze van foto's uit de krant toch zeker had moeten kennen: bekende mensen, die al veel, veel jaren de kolonisatie van het land in de hand hadden gehad en die toch iedere nieuwe nederzetting als een belangrijke gebeurtenis bleven zien, belangrijk genoeg om er een lange reis voor te maken. Ze had alleen oog voor die twee gezichten, die haar het meest bekend waren van alles in de wereld: vader en moeder.

En toevallig, — o, helemaal toevallig, hoor, — kwam ze bij de plechtigheid tussen vader en moeder terecht. Dat was wel geriefelijk ook, want dan kon ze, als iets haar meer raakte dan gewoon, een duwtje met haar elleboog geven naar links of naar rechts, of „ja” mompelen en verstaan worden, of alleen maar naar links of naar rechts kijken en een knikje opvangen.

Een kleine, geestdriftige oude man sprak over de daad van deze nieuwe kibboets. Hij wees naar het noorden, over de bergen van Naphtali heen, waar al enkele kibboetsiem vóór hen waren gesticht, die de volle konsekwentie van grens-kibboets te zijn in de oorlog hadden aanvaard en er doorheen waren gekomen.

„Jullie, deze reeks van kibboetsiem hier boven op de bergen,

160