Tirtsa

Chaïm schudde glimlachend het hoofd.

„Zo'n kind toch!’'

Scherper dan ze wou vroeg Tirtsa:

„Hoe oud moet ik worden om geen kind meer te zijn?"

„Stil, kleintje," suste Chaïm, „je moet niet boos zijn als zo'n ouwe chawér er maar langzaam aan went, dat de kinderen hem onder de handen weg groeien. Voor ons is het net of je gisteren nog op twee dikke beentjes over het grasveld rondbeende en mijn zakken onderzocht of er wat lekkers in zat, — en vandaag neem je een besluit, dat niet alleen over jouw leven beslist, maar ook ingrijpend is voor onze kibboets. Daar moet ik toch even van op adem komen, niet?"

„Ingrijpend voor de hele kibboets, — och, één paar handen minder is niet zo ingrijpend," zei Tiritsa.

„Daar gaat het niet alleen om," kwam Efraïm ertussen, „al hadden we jouw paar handen en de hele Tirtsa graag hier gehouden. Maar het is in een kibboets toch gebruikelijk, dat de kinderen tot chawériem opgroeien, en als jij, onze oudste, het voorbeeld geeft door uit te vliegen, dan zijn we bang, dat de volgenden je voorbeeld volgen."

„Dat geloof ik niet," zei Tirtsa. „Zó zijn we niet. We denken ieder zelf na en doen niets alleen maar omdat een ander het doet. Niet, R’oevén? Dat hebben we bij jou niet geleerd, om maar achterna te sloffen."

„Niet dat ik weet," lachte R’oevén. „Een beetje eigen verantwoordelijkheid heb jullie in de loop van de jaren wel opgedaan, geloof ik. Als me dat mislukt was, gaf ik mijn baantje eraan en ging weer tussen de bananen werken."

Tirtsa knikte hem toe.

„Je hoeft niet naar de bananen terug, want het is je gelukt. Anders," — ze wendde zich tot Efraïm, — „anders was ik nu niet tot dit besluit gekomen. Dan was ik jullie achterna gesloft en hier gebleven om te werken, zoals ik dat vóór me heb gezien. Zo zullen de andere kinderen mij niet achterna sloffen en ze zullen kiezen, of ze liever hier meewerken of iets nieuws beginnen. En

150