Tirtsa

Tirtsa zat kinderachtig op de rand van moeders bed en aaide over moeders werkhand.

„Vind je 't erg, moeder?”

Moeder gaf niet dadelijk antwoord. Haar ogen zochten die van vader, en vader knikte haar toe met iets van: „hou je taai, ouwe!" Toen zei ze, langs Tirtsa heen, tegen vader:

„Weet je nog? Wat hebben wij moeten vechten met onze vaders en moeders, toen we het besluit hadden genomen om naar dit land te gaan! En dat was nog verder van huis dan onze Tirtsa gaat. En wij hadden een doel voor ogen, dat zij niet begrepen. Wat zonde was het eigenlijk, dat we hebben moeten vechten; er was tóch niets aan te doen, want we wisten het zeker. Weet je nog?”

„Ik hoef er niet voor te vechten,, hè?” bedelde Tirtsa.

„Met ons niet. Met de andere chawériem misschien. Kom hier met je hoofd, mal kind, en geef me een zoen.”

Als een gehoorzaam meisje kwam Tirtsa met haar hoofd dichtbij en gaf en kreeg een zoen. Ze was geen volwassen mens meer, geen land-ontginnende pionier, — ze was alleen maar het oudste meisje van vader en moeder, en spinnend-gelukkig was ze ook.

„De chawériem maken het ons nogal moeilijk/' zei vader, een paar dagen later. „Ze vinden het je plicht, als oudste, om je krachten aan onze kibboets te geven en ze vragen ons, je tot andere gedachten te brengen.”

„Heb je niet gezegd, dat dat niet meer ging?” vroeg Tirtsa. „Ja. Maar het is zo moeilijk om ze uit jouw naam te antwoorden. Jij hebt het al lang overdacht, niet wij.”

„Ik zou ze best zelf willen antwoorden,” zei Tirtsa uitdagend. „Waarom praten ze er met jullie over, en niet met mij?”

„Ja?” zei vader. „Wil je dat wel, zelf antwoorden? We zouden de mensen, die er het meest belang in stellen, kunnen vragen in onze kamer te komen en met jou zelf erover te praten.”

„Mij best. Allemaal tegelijk, dan ben ik er meteen af.”

148