Tirtsa

blik. Maar ik ben zeventien, en als ik het besloten heb, zullen ze het goed moeten vinden."

Jechiël, vanuit zijn lengte, keek op haar neer. Hij vroeg:

„Weet je het zeker, Tirtsa?”

Ze haalde diep adem. Toen zei ze:

„Ja, ik weet het zeker."

Ze had de groep, en Joséf, hun leider, gevraagd, er niet over te spreken, eer ze haar besluit aan vader en moeder had gezegd. Dat zou ze dadelijk doen, zodra ze van deze bespreking kwam.

Het was al tamelijk laat in de avond, en moeder, die vroege dienst had, was al in bed. Vader las de Hebreeuwse krant, en hun kamer was heel stil en huiselijk, — „moeilijk los te laten," dacht Tirtsa.

„Sliep je al?" vroeg ze moeder.

„Nog niet. Ik lag alleen maar gezellig wakker."

Dat zou ze dan ook niet meer kunnen: een kamer binnenlopen en vader met de krant vinden en moeder gezellig wakker. Nou ja, maar dat waren geen dingen, die over je toekomst beslisten; ieder kind deed daar op een ogenblik afstand van.

„Ik moet jullie wat vertellen," zei Tirtsa, een beetje buiten adem. „En ik weet niet of jullie het goedvinden, maar dat kan er toch niets meer aan veranderen, want het staat al vast/*

Het moeilijks te had ze nu al gezegd, en de rest kwam vanzelf. Toen ze ophield met het verhaal van haar besluit, compleet met overwegingen en al, bleef het stil in de kamer.

Vader drukte zijn cigaret uit in het stenen bakje, dat Tirtsa jaren geleden gekneed en gebakken had.

„Ja," zei hij. „We hadden aan die mogelijkheid moeten denken. Stom dat we dat niet gedaan hebben."

„Had het verschil gemaakt?' vroeg Tirtsa snel.

„Voor jou niet. Voor ons, — we zouden dan minder geschrokken zijn. Want een beetje geschrokken zijn we wel, — niet moeder?"

„Ben je geschrokken, moeder? Waarvan eigenlijk?" vroeg Tirtsa.

„Dat je een volwassen mens bent en geen kind meer. Dat je besluiten neemt. En, — nou ja, — dat je van ons weg zult gaan."

147