Tirtsa

een stuk van Giv'at Jofi geworden. De kibboets voelde zo eentje, die met hun gemeenschap samengroeide, als winst, en het uitzwermen van jonge mensen en jonge werkhanden als een verlies. Toch zou niemand ze tegenhouden of proberen te beïnvloeden, als ze geloofden dat hun tijd was gekomen, — nu minder dan ooit. Want na de oorlog riep het land om handen, die de woeste streken bewoonbaar wilden maken. De immigranten uit alle werelddelen stroomden het land binnen, en van hen, die veel zwerftochten achter de rug hadden, waren er maar weinigen bereid en in staat, zich op een bar stuk grond neer te zetten en dat vruchtbaar te maken. Dus dan moesten die handen het doen, die wèl bereid en in staat waren, hun eigen levensmogelijkheid en die van de nieuwelingen uit de dorre, stenige of zandige bodem te dwingen. Wel, — deze jeugdgroep was ertoe bereid en in staat.

De plannen namen steeds vaster vorm aan, geholpen door de leidende, centrale mensen, die de kolonisatie ontwierpen, mogelijk maakten en uitvoerden. Ze vergaderden veel, de jongens en meisjes van de jeugdgroep, en omdat Tiritsa, zo lang ze nog hier waren, bij hen hoorde, was ze ook bij die vergaderingen aanwezig. Ze zat er zwijgend en luisterend bij, want het werd als vanzelfsprekend aangenomen, dat zij, een eigen kind van de kibboets, hier zou blijven. De enige, die het hoe langer hoe minder vanzelfsprekend vond, was zij zelf, — en die steeds duidelijker wordende ontdekking maakte het haar niet gemakkelijk.

Als ze insliep en als ze wakker werd, was er telkens die vraag: „Waar hoor ik?”

De éne keer was het antwoord:

„De hele kibboets rekent op me. Ik ben de oudste, en ze hebben me laten leren en tot chawéra opgroeien, omdat ze hoopten, dat ik op een goeie dag een kracht zou worden, waar de kibboets wat aan zou hebben. Ze houden van me en ze verwachten iets van me* En — ik houd van ze; ik houd van de kibboets en van alles wat er omheen is, en van vader en moeder en grootmoeder en David, en van de schoolkinderen en de kleuters en de baby’s, en van de rotsen en van het uitzicht over de kustvlakte en de zee.

144