Tirtsa

Het liet haar helemaal in de steek, toen de auto de stad bereikt had en veel huizen in puin hun verhaal te vertellen hadden. Maar toen ze in de straten kwam, waar ze een paar jaar geleden met het koortje door was gekomen en die toen vol prikkeldraad waren geweest, toen ging haar barometer weer met sprongetjes omhoog: geen prikkeldraad meer, geen wantrouwige controle, maar vrije mensen in vrije straten. Jeruzalem was vrij, en als ze haar vakantieweek goed wou gebruiken, moest ze proberen te vergeten, wat er voor die vrijheid geofferd was.

Allèèn in een stad en allèèn een onbekend adres zoeken, — het was geen makkelijke taak voor een kibboets-kind, al was ze dan zowat volwassen. Maar ze bereikte het huis van Ada ten slotte; ze klom de hoge stoep-trappen op, onwennig en wat hijgend als een oud mensje, ze las de naam, ze drukte op de belknop, — allemaal ongewone dingen, als je in een kibboets was opgegreeid, — en toen ging de deur open en daar stond een mager vrouwtje, wat jonger dan moeder, maar met een erg moe gezicht.

„Ik ben Tirtsa,” zei Tirtsa.

„Och!” riep Ada. „Heeft Frieda al zó’n grote dochter?”

„Moeder heet niet Frieda,” lachte Tirtsa, „ze heet Shoelamit.”

Ada lachte terug, terwijl ze Tirtsa met haar bundeltje mee naar binnen nam.

„Jullie met je nieuwe namen ook,” zei ze hoofdschuddend. „Ik heb Frieda als Frieda gekend, en ik zal nooit wennen aan haar vertaalde naam. Ik heet tenminste Ada, — dat blijft in het Hebreeuws Ada. Maar Shoelamit, — stel je voor: Shoelamit!”

Ze waren in een kamer binnengekomen, en Tirtsa uitte een kreet van verrassing: zó licht, zó gezellig! En het jochie, dat op de grond een autootje liet rijden en daarbij zoemde, alsof er een zware motor in het kleine autootje zat, was ook een verrassing.

„Jij slaapt in zijn hokje,” zei Ada, wijzend op een gordijn, dat een uithoek van de kamer afschutte. „We hebben het veldbed al opgezet.”

Het was nog een weelde, dat ze zó’n grote kamer hadden, dat ze met een gordijn die hoek af konden schutten. De meeste

139