Tirtsa

leden van de binnenkomenden, maar ook met officiële mensen, die deze grote, vrije binnenkomst uit Cyprus wilden bijwonen, en die in spandoeken op hun bootjes hun welkom uitspraken.

„Wij achter ze aan,” zei de kapitein. „Zij gaat vóór."

Ze zagen nu van vlakbij de mensen over de reling hangen, allemaal gelukkige gezichten. Uit sommige bootjes klonken kreten van herkenning op en roepen, roepen, om de aandacht van de ontdekte familieleden te trekken, — roepen in allerlei talen en antwoorden in allerlei talen. Toen zette het grote schip, dat stil had liggen wachten, zich in beweging, en het sleepbootje voer er achter aan.

Op het ogenblik, dat de neus van het schip in de opening tussen de beide haven armen verscheen, gebeurde er iets, dat nóch de opvarenden, noch de tegemoet gevaren bootjes hadden geweten: alle schepen, die in de haven lagen, — en hoeveel landen waren er niet bijeen in de vrachtschepen! — barstten los in een welkomstgroet, die ver boven de uiteenlopende talen van al die volkeren uit ging: ieder schip toeterde, floot, loeide met zijn sirene, — ieder schip riep boven het andere uit: „Welkom! Welkom!”

Tirtsa had het gevoel, of zo nooit zóveel vreugde bijeen had gezien en gehoord. Ze stond over de reling van het bootje geleund naast vader, en ze legde opeens haar wang tegen vaders schouder. „O, vader,” zei ze.

Vader antwoordde met een schor geluid dat op een lach leek, en toen Tirtsa naar op zij keek, zag ze vader met de rug van zijn hand over zijn ogen strijken.

„Jullie begrijpt niet, wat dit betekent,” zei vader. „Jullie zijn hier geboren.”

„Ik niet,” zei Chanan, aan de andere kant van vader.

Vader legde zijn hand op Chanans schouder.

„Dan weet jij, wat dit welkom betekent voor deze ballingen,” zei hij. „Want jij bent ook een balling geweest.”

„Ja,” zei Chanan, recht in de ogen kijkend van Tirtsa's vader, „maar nu ben ik geen balling meer.”

En op dat ogenblik kwam het grote schip aan de kade te liggen

1S1