Tirtsa

De eerste vrijdagavond na hun terugkeer organiseerden ze onder elkaar een programma, dat ze de kibboets als feestavond aanboden. Daar stond Tirtsa wel een beetje buiten; al wat ze aan nieuwe liedjes en volksdansen hadden geleerd, al wat ze aan voordrachtskunst hadden gehoord en gezien, daar had Tirtsa niets van meegemaakt. Eigenlijk had ze wel graag wat gezongen, maar wat ze kende, was niet nieuw, en bovendien was zij niet weg geweest en thuisgekomen. Een beetje verdrietig dacht ze, dat ze wel altijd alleen zou blijven staan: óf de oudste, óf de jongste, en helemaal deel uitmaken van een geheel zou ze wel nooit. Of misschien toch, later?

Wat volwassen opende die lange Jechiël de avond! Als een ernstig man, die op een episode terug kijkt, — en toch waren ze nog geen drie maanden weg geweest!

„We zijn met één minder teruggekomen, dan we zijn gegaan," zei hij ernstig. „Eén van onze meisjes heeft het stadsleven gekozen boven het leven in de kibboets; ze heeft ons gezegd, dat ze er niet meer tegen kan, een klein deel te zijn in een groot geheel: ze wil zelf wagen en zelf winnen en geen deel hebben aan de opbouw. We zijn er verdrietig om, maar ze heeft de vrijheid, haar leven te kiezen en in te richten, zoals ze dat het beste vindt. Wij, nu we weg zijn geweest, weten duidelijker dan tevoren, hoe bewust we kiezen, een gemeenschap te vormen. Dat danken we aan jullie voorbeeld."

„Is dat zo?" dacht Tirtsa. „Is het een voorbeeld, het leven van iedere dag in onze kibboets? Ik heb het nooit anders gekend, en vqór mij is het zo vanzelfsprekend. Er wordt van mij verwacht, dat ik langzamerhand vanzelf een volledige chawéra word. Is dat door het voorbeeld, of omdat ik er beetje bij beetje naar toe gegroeid ben, zoals ik uit mijn jurken ben gegroeid? Ik wou zo graag zelf kiezen."

Maar Jechiëls woorden waren al voorbij, en Tirtsa werd mèt de andere toeschouwers geboeid door wat een paar uit de jeugdgroep zongen en dansten en deden.

„Goed dat ze terug zijn," werd hier en daar gezegd.

124