Tirtsa

dag op de andere terug: de éne dag werd het bericht ontvangen, dat ze thuis mochten komen, — de andere avond stonden ze daar in de eetzaal, bruin en magerder en groter dan tevoren, allemaal in khaki en allemaal blij met hun thuiskomst. Hun blijdschap weerkaatste in de gezichten van de chawériem, en dat gaf hun zó'n gevoel van welkom-zijn, dat ze niet konden ophouden, te vertellen en op vragen te antwoorden.

Hoe ze het er gehad hadden? O, best, maar veel en zwaar oefenen. Hoe ze zo mager kwamen? Van de vele bewegingen, maar echt niet van honger, hoor, — en je kunt niet tegelijk in de lengte en in de dikte groeien. Of ze ook ontspanning hadden gehad? Reusachtig; ze hadden een boel nieuwe volksdansen en nieuwe liedjes geleerd en als de chawériem maar geduld hadden, zouden ze alles wel te zien krijgen, wat ze erbij hadden geleerd. Hun officier was van beroep jeugdleider, dus daar konden ze van leren zoveel ze wilden. En of ze ook naar Giv'at Jofi hadden verlangd? Beetje, — maar ze hadden het te druk gehad om daar veel aan te denken. Nu ze weer in de oude, vertrouwde eetzaal terug waren, wisten ze pas, dat ze eigenlijk wèl verlangd hadden.

Er waren in die dag verhuizingen geweest om ruimte voor de thuiskerenden vrij te maken; twee grote tenten waren voor ze opgezet en een stelletje sliep in hun vroeger dagverblijf. Als daar de bedden waren opgemaakt, kon je erop zitten, en dan konden ze daar net zo goed les hebben als vroeger. Dansen konden ze er 's avonds ook, met een beetje goeie wil.

Tirtsa, doodgelukkig, dat ze weer te midden van haar groep was, sliep met een stuk of wat andere meisjes in het dagverblijf; aan de muur boven haar bed hing het schoolbord, dat gelukkig weer door Joséf met allerlei geleerdheden was volgeschreven. Er werd een andere kracht in de koestal ingedeeld in plaats van Joséf, en zo kreeg alles weer zijn gewone aanzien. En de bewoners van de hutten rondom de jeugdtenten en het dagverblijf klaagden weer steen en been, dat ze niet konden slapen. Alles weer bij *t oude. Maar in het werk waren de handen sterker en vlugger dan vóór hun vertrek, en de gezichten waren volwassener geworden.

123