Tirtsa

wit gloeiend aanzetten, Hebreeuwse liedjes zingen zonder eind en een kring vormen om horra te dansen. Zo was de enige kans om eens uit te slapen: een dag ziek zijn, — maar dat was weer zó zonde van de tijd, die ze tot het uiterste wilden gebruiken, dat niemand naar ziek-zijn en uitslapen verlangde. De bewoners van de hutten in de buurt verlangden wèl naar uitslapen, maar de jeugdgroep was te jong en genoot het eindelijk thuis zijn te diep, om daar op te kunnen letten.

Ja, de rust, die hun vertrek meebracht, werd met vreugde begroet, maar het gemis van al die jonge gezichten in de eetzaal en van al die jonge handen in het werk voelden de mensen met spijt. En dan was daar nog de zorg die de zeven tien jarigen zelf niet voelden, maar die ouderen tegen elkaar uitspraken: wat zal de oorlog verder brengen? Zullen ze werkelijk na een paar maanden terug kunnen komen, en later, zullen ze werkelijk hun oorspronkelijk doel kunnen bereiken: een nieuwe nederzetting stichten in een vredig land? De gezichten stonden zorgelijk als er over de afwezige jeugdgroep werd gepraat.

Tirtsa zag en hoorde dat wel. Ze vond het echt iets voor volwassenen om zover vooruit te denken. Als je al vooruit dacht, dan kon je net zo goed aan de prettige dingen denken als aan de nare, — net zo goed aan de nieuwe toekomstige nederzetting van de jeugdgroep als aan de oorlog. Het éne was net zo mogelijk als het andere, en waarom zou je dan net het akeligste van de twee kiezen?

En ze bleek gelijk te hebben, want juist in de maanden dat de jeugdgroep weg was, kwam die wonderlijke keer, waar niemand tevoren in had durven geloven: beetje bij beetje kwam het gebied van de kleine staat vrij van binnengedrongen legers, en beetje bij beetje kwam vrede in zicht, — vrede en daardoor vredig werk. Alles wat zo benauwend gewerkt had, werd stuk voor stuk weggenomen: de verduistering, het telkens oproepen van mannen uit de nederzettingen, waar geen directe oorlog was geweest, de onbereikbaarheid van Jeruzalem. En toen, nog geen drie maanden nadat de jeugdgroep naar het oefenkamp was gegaan, kwamen ze van de éne

122