Tirtsa

binnengekomen jeugd, dus zij kwam in geen geval in aanmerking voor deze legerkamp-oefeningen. Maar ze was ook bijna zeventien, en daardoor hoorde ze werkelijk niet meer bij de kinderen van de kibboets. Eerder hoorde ze bij de chawériem, aan wier werk ze nu voor het volle uren-aantal deelnam.

Joséf, de leraar en leider van de jeugdgroep, was weer tijdelijk tot zijn vroeger vak teruggekeerd, nu er geen lessen te geven waren: hij werkte in de koestal en molk de koeien. Voor Tirtsa alleen kon geen volle werkkracht geofferd worden om haar lessen te geven; Joséf was nuttiger, als hij volle emmers melk inleverde en koeien hun ontbijt in de stal bracht, dan als hij één enkel meisje wijzer trachtte te maken dan ze in de loop van de laatste jaren al geworden was.

Tirtsa woonde zolang weer in het huis van de schoolkinderen; de kamers van de hut, waar de jeugdgroep in had gewoond, werden dadelijk bewoond door anderen. Dat was zo grappig in de kibboets, en het was altijd zo geweest en zou wel altijd zo blijven: er was altijd plaats te kort, en als er gebouwd werd of er kwam iets leeg, dan was het dadelijk bezet, — maar als straks de jeugdgroep opeens terug kwam, of er kwam onvoorbereid een groep nieuwelingen, dan was er plaats voor ze. En als er een groot feest was, en er kwamen vijftig, zestig gasten, dan werd er plaats gevonden en iedereen had ’s nachts een onderdak. De woonruimte van de kibboets was van elastiek, en tegen de tijd, dat de rek eruit zou zijn, — nou ja, wie dan leeft, wie dan zorgt!

Er werd beter en meer geslapen in de omgeving van de jeugd-groephut, want er was een hoop lawaai minder, 's Avonds waren ze altijd moe en leeg geweest door het harde werken en de vele lessen daarna, en tegen die moeheid en die leegte hielp alleen radio, — luide radio, — en zingen, — luid zingen, — en horra dansen, — véél horra dansen. Als ze dan eindelijk, veel te laat, uitgeput in bed waren gekropen, sliepen ze als blokken, tot heel in de vroegte, veel te vroeg, de gong ze weer uit bed riep voor het werk. Half uitgeslapen aanvaardden ze dan de werk- en leerdag, en 's avonds moesten ze wel, van louter moeheid, weer de radio

121