Tirtsa

„Als we teruggaan, nemen we jou mee,” zei één van de moeders. Ze zei het in scherts, en Tirtsa wist dat, — maar toch zuchtte ze:

„Ik wou wel.”

Wou ze weg van hier?

Nee, — nog niet. Maar nodig zijn wou ze wel.

De andere grote dingen gebeurden niet plotseling, op één dag, maar bijna ongemerkt en toch elkaar snel opvolgend: de éne grens na, de andere, waar de indringers teruggeslagen werden en waar de oorlog een einde nam. De dingen waren niet minder groot en zeker niet minder wonderlijk en ongedacht dan het besluit van de volkeren en het uitroepen van de staat waren geweest, — maar ze waren te veel, en het werk was te zwaar, en de ernst van wat nog dreigde was te groot, om weer op de gong te slaan en in de eetzaal samen te stromen, telkens als ze hoorden van de bevrijding van een grensgebied.

De drie vrouwen konden niet gelukkiger zijn dan alle chawériem waren, toen het vast stond, dat Opper-Galilea bevrijd en buiten gevaar was.

De moeder van twee kinderen nam haar oudste stijf in de armen en zei telkens weer:

,.We gaan terug! We gaan naar huis!”

Het kind begreep het niet eens; het was al zóveel maanden hier geweest en het voelde zich hier zó één met de kleuters, dat „naar huis” niets anders voor haar betekende, dan als ze een wandeling in de buurt hadden gemaakt en weer naar huis liepen.

En tegen de baby’s praatten de moeders allemaal mallepraat over naar-huis-gaan en bevrijding, en de baby’s geloofden het wel, want het klonk net als alle malle, lieve woordjes, die ze dagelijks te horen kregen. Zó dwaas zijn moeders, als ze naar huis gaan; ze geloven, dat baby’s net zo naar het ontvluchte plekje terug verlangen als zij zelf.

„We gaan naar huis!”

En toen het zover was, dat ze werkelijk, wérkelijk de terugreis konden aanvaarden, omdat de hele weg naar huis nu door bevrijd

111