Tirtsa

het werk al van rotsstenen opblazen om tussen de huizen van de kibboets diepe schuilkelders te graven. Wel, het geluid van rotsstenen die werden opgeblazen, was niet vreemd, want dat moest haast voor iedere nieuwe huizenbouw gebeuren, — maar een huis bouwen of een schuilkelder, dat maakte het verschil.

Het bleef niet bij berichten, die nader kwamen: ook de geluiden en de dreiging van het gevaar kwamen nader. Vliegtuigen die overvlogen en toevallig net niet hun bommenvracht op Giv'at Jofi lieten vallen, maar op andere punten, waar ze net zoveel verwoesting en dood en verdriet aanrichtten als ze in Giv’at Jofi zouden hebben gedaan wanneer het toeval ze niet nog voor een keer beschermd had; het gieren van de sirene en het haastige, maar al gauw goed-geoefende wegsnellen naar de schuilkelders, ieder van de vrouwen met een aangewezen kind of baby, ieder van de mannen naar een plek, van waar uit hij de hulp kon verlenen, waartoe hij was ingedeeld; de duisternis bij donkere maan, omdat alles verduisterd was en er geen zaklantarentjes te krijgen waren om de weg te wijzen over de rotskeien; het wegtrekken van sommige jonge mannen naar punten, waar hun hulp nodiger was dan in de eigen kibboets. De geluiden waren er en de dreiging, — maar Giv’at Jofi zelf bleef nog wonderlijk ongedeerd.

Tirtsa, meer dan de andere kinderen, die nog nooit in Jeruzalem waren geweest, volgde angstig en gespannen de ernstige berichten over Jeruzalem: de onbereikbaarheid, doordat op ieder voedsel-convooi van een hoog punt op de weg erheen geschoten werd; het vernielen van de watertoevoer en het uitdorsten van de stad; het opblazen van hele huizenblokken en het verbranden van autobussen vol mensen, op weg naar hun werk. Soms wilde Tirtsa het niet geloven, omdat het te erg was en omdat ze de straten met haar eigen ogen gezien had, — maar het wks waar, en aan de waarheid ervan was niet te ontkomen.

Vredige Arabische dorpjes, die Tirtsa gekend had en wier vrouwen ze vaak „saïdah!” had toegeroepen, waren opeens vol van buitenlandse Arabische troepen, die van die dorpen uit de wegen beschoten; dan kwam de oorlog ook over die dorpjes, en soms

107