Tirtsa

de stemmen van de vertegenwoordigers der Verenigde Volkeren zouden komen.

En toen duidelijk was geworden dat er nu tot stemming werd overgegaan, toen zat daar die kleine groep rondom de radio de stemmen vóór en tegen de verdeling van Palestina te tellen. Eén van hen had een papier en potlood en streepte aan; de anderen bogen zich over het papier heen, met ingehouden adem, nauwelijks tot hardop tellen in staat:

„Vóór, — vóór, — tegen, — vóór, — vóór, — onthouding van stemmen, — tegen, — vóór, — vóór....”

En middenin het streepjes-zetten was daar opeens een stem, een hese, nauwelijks hoorbare stem:

„De meerderheid is er al. We we hebben een Joodse staat ”

Ze keken elkaar aan, die paar nachtelijke tellers daar in de eetzaal. Een enkele veegde met de rug van de hand de opkomende tranen weg. De radio ging verder, en de streepjes-zetter ook.

„We hebben tweeduizend jaar gewacht,” zei er één. Toen liep hij de eetzaal uit, in het donker, en even later klonken er luide gongslagen over de hele kibboets. Hij bleef dóór-slaan, — dóórslaan, — zijn ontroering wegslaan met de ijzeren buis tegen de ijzeren plaat, — dóór-slaan, ook toen er al slaperige chawériem aangelopen kwamen, een wollen vest of een deken over de pyama geslagen.

„Wat is er?” vroegen ze.

Hij sloeg verder.

„Een Joodse staat, — een Joodse staat,” zei hij, in het ritme van zijn eigen gongslagen.

„Een Joodse staat, — een Joodse staat,” gaven de eerst-aange-komenen door aan de volgenden.

„Een Joodse staat, — een Joodse staat,” drong het door tot in het huis van de grotere kinderen. Ze wekten elkaar en kleedden zich een beetje aan. En toen ook de kinderen en de jeugdgroep rondom de boom op het grasveld stonden, hield de gong-luider pas op.

105